نگاشته شده توسط: مهروش داداشیان ساروی | اوت 12, 2013

آغاز تفکر و استانداردسازی در مورد خانه ی ایده آل

همون طور که در پست دیروز نوشتم، به این فکر افتاده ام که توجه کنم چه جور خونه ای مورد علاقه ی منه و از زندگی درش لذت می برم. 

مجددا همون طور که در پست دیروز نوشتم، اولین جرقه درباره ی «سالن» بود. جایی که ما بهش می گیم/می گفتیم پذیرایی. پذیرایی نباید تکه تکه، ال شکل، پله دار، زاویه دار یا هر کوفت دیگری باشه. باید دقیقا «سالن» باشه، با پنجره های بزرگ (به قول مامی تا زمین) و پرنور، با سقف بلند، منظورم البته سقف خیلی بلند نیست، منظورم در واقع اینه که زیادی کوتاه نباشه. طبیعتا کف موکت نخواهد بود ولی مهم نیست چون کف رو می شه عوض کرد. سقف کاذب و نور مخفی و گچ بری هم که خوشبختانه این جا مد نیست و لازم نیست نگرانش باشم. 

ناهارخوری خوبه که به پذیرایی متصل باشه یا راه داشته باشه. بزرگ باشه. جا داشته باشه که میز ناهارخوری دوازده نفره بشه گذاشت و دور میز هنوز جای راه رفتن وجود داشته باشه. یک لحظه فکر کردم که میز ناهارخوری ده نفره هم خوبه ولی بعد دیدم خب یعنی فقط دو تا از اینی که الان داریم بیشتر؟ به چه درد می خوره؟ 

نشیمن داشته باشه. نشیمن دوست دارم. 

آشپزخونه اش.. وای آشپزخونه اش.. یعنی فکر کنین آشپزخونه اش پنجره نداشته باشه.. اصلا می شه به خونه ای که آشپزخونه اش پنجره نداره، گفت خونه؟ نه جان من می شه؟ نکته ی مهم دیگه ای که تازه توی این خونه مون کشفش کرده ام (چون نداریم) وجود میز یا کانتر (یا فضای کافی برای گذاشتنش) در آشپزخونه است، برای صبحانه خوردن یا مهمون دوستانه داشتن. دیگه کابینت زیاد داشتن که گفتن نداره. 

حیاط بزرگی که استخر تمااااااااام سطحش رو نپوشونده باشه. به نظرم زیاد جالب نیست که همه ی حیاط بشه استخر و فقط بتونی دورش راه بری. حیاط یه معنی مشخصی داره واسه ماها. نمی دونم البته، هنوز زیاد بهش فکر نکرده ام. 

بخش «اندرونی» و اتاق های خواب بمونه برای بعد. الان دیگه کار دارم باید برم. 

ایده آل شماها چیه؟

Advertisements

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: