نگاشته شده توسط: مهروش داداشیان ساروی | سپتامبر 30, 2009

I’m glad you are in my DASH

درباره‌ی مردی خواندم که عهده‌دار شده بود

در مراسم تدفین دوستی سخن بگوید

او به تاریخ‌های روی سنگ مزار او اشاره کرد

از آغاز … تا پایان.

او یادآور شد که اولی تاریخ زادروز وی است

و اشک‌ریزان از تاریخ بعدی سخن گفت

اما او گفت آن‌چه بیش از همه اهمیت دارد

خط تیره‌ی بین آن دو تاریخ است (٢٠٠٣– ١٩٣۴)

زیرا این خط تیره تمام مدت زمانی را نشان می‌دهد

که او بر روی زمین می‌زیست

و اکنون فقط کسانی که به او عشق می‌ورزیدند

می‌دانند که ارزش این خط کوچک به چیست.

زیرا اهمیتی ندارد که دارایی ما چه‌قدر است

اتومبیل‌ها… خانه‌ها… پول نقد…

آن‌چه اهمیت دارد این است که چگونه زندگی می‌کنیم و چگونه عشق می‌ورزیم

و چگونه خط تیره‌ی خود را صرف می‌کنیم.

بنابراین، در این باره سخت و به تفصیل بیاندیشید…

آیا چیزهایی در زندگی‌تان هست که بخواهید تغییرشان دهید؟

چون ابدا نمی‌دانید چه مدت زمانی باقی مانده

که بتوانید آن را نوآرایی کنید.

اگر فقط می‌توانستیم طوری آهسته حرکت کنیم

که آن‌چه را درست و حقیقی است، دریابیم

و همیشه کوشش کنیم تا بفهمیم

که دیگران چه احساسی دارند.

و در خشم‌گین کردن، کم‌تر چالاک باشیم

و قدردانی بیش‌تری از خود نشان دهیم

و در زندگی خود به مردم چنان عشق بورزیم

که هرگز قبلا عشق نورزیده‌ایم

اگر با یک‌دیگر با احترام رفتار کنیم

و بیش‌تر لب‌خند بزنیم

و به خاطر داشته باشیم که این خط تیره‌ی ویژه

ممکن است فقط مدت کوتاهی ادامه داشته باشد.

بنابراین، وقتی مدح شما خوانده می‌شود

و اعمال شما در دوره‌ی زندگی بازنگری می‌شود

آیا سرافراز خواهید بود از آن‌چه خواهند گفت

درباره‌ی این که شما خط تیره‌ی خود را چگونه صرف کردید؟

.

.

.

.

.

.

پ.ن.١. پرینت این شعر انگلیسی رو در سال ٨٣ یکی از هم‌کاران بهم داد و نمی‌دونم شاعرش کیه.

پ.ن.٢. اصل شعر رو از دست ندید. خیلی زیباتر از ترجمه‌اش است. این‌جا گذاشتم.

پ.ن.٣. ترجمه‌اش از من نیست و نمی‌دونم کار کیه.

پ.ن.۴. خوش‌حالم که شما بخشی از خط تیره‌ی من هستید.

Advertisements

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: