نگاشته شده توسط: مهروش داداشیان ساروی | ژوئیه 2, 2009

ارزش‌های اول انقلاب

یکی از ارزش‌های اول انقلاب این بود که ملت از دیوار سفارت‌خانه‌ی یک کشور بالا بروند و به خاک یک کشور دیگر حمله کنند و مردم آن کشور را چهارصد روز در اسارت داشته باشند.

یکی از ارزش‌های اول انقلاب این بود که در خیابان تیغ موکت‌بری را در میان دست‌مال کاغذی بگذارند و به خانم‌های روژ لب زده بگویند «بیا خودم لبت را پاک کنم».

یکی از ارزش‌های اول انقلاب این بود که با چماق بر سر زن‌ها بکوبند و فریاد بزنند یا روسری یا توسری.

یکی از ارزش‌های اول انقلاب این بود که ژنرال‌های ارتش حکومت شکست‌خورده را بدون محاکمه و بدون وکیل، به پشت‌بام مدرسه، که در تمام دنیا از مکان‌های مقدس محسوب می‌شود، ببرند و تیرباران کنند.

یکی از ارزش‌های اول انقلاب این بود که هر خانواده‌ای دو خانه یا دو ماشین دارد، یعنی مستکبر است و باید یکی از آن دو را به مستضعفین بدهد.

یکی از ارزش‌های اول انقلاب این بود که در ادارات دولتی مبل‌ها و صندلی‌ها را جمع و روی زمین موکت پهن کنند و در جلسات روی زمین بنشینند.

ارزش‌های اول انقلاب شامل بسیاری چیزها می‌شد، که رغبتی به یادآوری‌شان ندارم.

تکمیل لیست را بر عهده‌ی آدم‌های سبزی می‌گذارم که دارند خودشان را به کشتن می‌دهند تا آقای صدراعظم اول انقلاب، دوباره مملکت را به سمت ارزش‌های اول انقلاب بازگرداند.

اگرچه، این‌ها از اول انقلاب چه خبر دارند؟ اول انقلاب بسیاری از هواداران جنبش سبز هنوز به دنیا نیامده بودند. دوران صدارت جناب سید سبزپوششان نیز احتمالا داشتند به لثه‌هایشان دندان‌گیر می‌کشیدند. خواندن کتاب و مطالعه‌ی تاریخ هم که بر عموم مردم حرام است!!

در این میان از رفتار کسانی مانند گوگوش و ابی متعجبم با دست‌بندهای سبزشان. به گمانم اگر آقای موسوی رییس‌جمهور می‌شد این‌ها می‌توانستند در استادیوم آزادی کنسرت برگزار کنند.

ای کاش درد، درد آزادی بود.

ای کاش ذره‌ای، فقط ذره‌ای شعور، ذره‌ای مطالعه، ذره‌ای آگاهی، پشت این کارها بود.

 

 

 

Advertisements

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: