نگاشته شده توسط: مهروش داداشیان ساروی | ژوئیه 21, 2008

شاد باش ، لعنتی ! – 35

دست برداشتن و صعود به سطوح بالاتر زندگی ، به معنای بدن‌سازی عاطفی تازه‌ایه و مانند هر شکلی از رشد عضلانی ، پیش از اون که این رشد رو ببینی ، درد خواهی داشت .

این درد رو به شکل دست اول – و از ته دل – احساس کرده‌ای . مثل آخرین باری که دست از یک ماجرای عشقی خالی از رضایت کشیدی ، با این امید که رابطه‌ی عاشقانه‌ی بسیار رضایت‌بخش‌تری رو بیابی ، و تنها بعدها بود که فهمیدی این درد به رشد عاطفی‌ات انجامید .

دست به کار شو .

فقط زمان می‌بره ، لعنتی !

درد = خوش‌بختی .

پس به خودت یادآوری می‌کنی که دفعه‌ی بعد که گرفتار  درد عاطفی شدی ، به خودت یادآوری کنی که آدم خوش‌بختی هستی . نیرومندتر خواهی شد . همه چیز بهبود پیدا می‌کنه ، هرچند ممکنه بلافاصله متوجه‌ی اون نشی . درست مثل وقتی که خونه‌ات رو رنگ می‌کردی و از همیشه بدمنظرتر به نظر می‌رسید ، در اوج بی‌نظمی ، اما در پس این بی‌نظمی ، نوسازی در جریان بود ، و چون می‌دونستی که این نقاشی کردن باعث می‌شه که خونه‌ی زیباتری داشته باشی ، می‌تونستی آرام و قرار بگیری ، راحت نفس بکشی ، و بی‌نظمی اطرافت رو تحمل کنی .

همین مساله در مورد زندگی‌ات صادقه .

بخش‌های نامنظم اون ، همون بخش‌های تحت ساخت و سازه .

Advertisements

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: