نگاشته شده توسط: مهروش داداشیان ساروی | مارس 26, 2008

احتمالا بسیاری از شما بارها شنیده‌اید که هفت‌سین در سالیان دور هفت‌شین بوده ( شمع و شراب و شهد و شیرینی و … ) و بعد از اسلام به دلیل حرام بودن شراب به هفت‌سین تبدیل شده است و حتما هرگز به این موضوع فکر نکرده‌اید که کلمه‌ی شراب عربی است و طبیعتا پیش از اسلام در ایران از کلمه‌های باده و می استفاده می‌شده نه از واژه‌ی عربی شراب. هم‌چنین کلمه‌ی شمع عربی است و در زمان پیش از هجوم اعراب به ایران، واژه‌های عربی در زبان فارسی جایی نداشته‌اند.

به‌تر است بدانید که هر یک از هفت چیزی که در هفت‌سین گذاشته می‌شود باید پنج صفت ویژه داشته باشد:

نامش باید فارسی باشد. توجه داشته باشید که واژه‌های «سنبل» و «سکه» فارسی نیستند. نام گل سنبل در زبان فارسی «گل خوشه» است .

 نامش باید با حرف سین شروع شود .

حتما باید ریشه‌ی گیاهی داشته باشد. توجه کنید که سکه و شمع و باقی چیزهایی که ایرانیان بر طبق عادت در هفت‌سین می‌گذارند گیاهی نیستند .

 باید خوراکی باشد.

 و نکته‌ی آخر که بسیار مهم است: نامش ترکیبی نباشد، یعنی از دو اسم درست نشده باشد. به عنوان مثال سیب‌زمینی، سبزی‌پلو یا سیرترشی قابل قبول نیست.

 به این ترتیب هفت‌سین واقعی عبارتند از: سیب، سیر، سرکه، سمنو، سبزی، سنجد، سماک

شایان ذکر است که واژه‌ی سماک درست است، نه سماق.

اگر در بیست میلیون واژه‌‌ی فارسی جست‌وجو کنید محال است بتوانید هشتمین سین را با این پنج مشخصه پیدا کنید. هفت‌سین در تمامی دوران‌ها هفت تاست و بس.

 

 

 

Advertisements

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: