نگاشته شده توسط: مهروش داداشیان ساروی | ژانویه 28, 2008

شاد باش ، لعنتی ! – 28

نظریه‌ی بی‌نظمی هر روز روی تو تاثیر می‌گذاره ، از تلاطم آب و هوا گرفته تا تپش پیچیده‌ی قلبت ، و انواع و اقسام بخش‌ها و حوزه‌های زندگی‌ات .

بنا بر این نظریه ، نظم و الگویی بر همه چیز حاکمه ، حتا در جایی که تو ممکنه فکر کنی تنها تصادف و اتفاق و امور غیر قابل پیش‌بینی وجود داره .

یکی از قابل بحث‌ترین اصول نظریه‌ی بی‌نظمی – اثر پروانه – تا اون‌جا پیش می‌ره که می‌گه حتا پیش پا افتاده‌ترین اعمال می‌تونند واکنش‌های زنجیره‌ای بزرگی ایجاد کنند ، مثلا بال زدن پروانه‌ای در نیویورک می‌تونه سیستم‌های توفانی ماه آینده رو در کشور تبت تغییر بده .

و پیش پا افتاده‌ترین اعمال می‌تونه واکنش‌هایی در مغز ، قلب و تن تو بیافرینه . عصب‌شناس محله‌تون می‌تونه با سند و مدرک نشون بده که چگونه » عمل «‌ لب گشودن به لب‌خندی به سختی محسوس ، می‌تونه این » عکس‌العمل » رو نشون بده : رودی از آندورفین‌های شاد – یا مواد به اصطلاح شبه تریاکی – رو در سراسر تنت به جریان بیاندازه . به نظر می‌رسه لب‌خند باعث انقباض اجباری بعضی از عضلات صورت می‌شه که جریان خون در عروق مجاور رو کاهش می‌ده و این به نوبه‌ی خود باعث خنک شدن خون می‌شه که دمای ساقه‌ی مغز ( بصل‌النخاع ) رو پایین می‌آره که به نوبه‌ی خود سروتونین – یکی از مولکول‌های مهم انتقال‌دهنده‌ی عصبی – بیش‌تری تولید می‌کنه که سبک‌بالی بیش‌تری به حال و هوای روحی‌ات می‌بخشه .

به اضافه‌ی این که عصب‌شناس محله می‌تونه با سند و مدرک نشونت بده که چگونه آدم شاد می‌تونه افکار / ایده‌های شادی‌آفرین رو به‌تر از مغز خودش بیرون بکشه ، چرا که این اطلاعات در دماهای مشابهی تکاپو دارند .

Advertisements

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: