نگاشته شده توسط: مهروش داداشیان ساروی | دسامبر 10, 2007

شاد باش ، لعنتی ! – ۲۲

اگر جهت حرکتت درست نباشه ، مهم نیست با چه سرعتی برانی .

پس رفیق ،‌ به‌تره سرعتت رو کم کنی و ببینی داری به کجا می‌ری .

البته به‌تره به جای این که به این کار « کاهش سرعت » بگیم ، اون رو « افزایش سرعت » بنامیم . چرا که وقتی عجله نکنی ،‌ وقت ذخیره می‌کنی .

آهسته !!

« افزایش سرعت »‌ ( توضیح کوتاه و سریع ) :

یعنی با عادت‌های همیشگی در گذشته زندگی نمی‌کنی ، و با انتظارات بزرگ در آینده هم زندگی نمی‌کنی ، بل‌که همین جا و در همین دم زندگی می‌کنی . در جایی که خود واقعی‌ات ، و قدرت واقعی‌ات ، و پاسخ‌های واقعی به مشکلاتت ، همه رو می‌تونی بیابی .

که تو رو یاد داستان دیگه‌ای می‌اندازه :

یاد کلاس موسیقی می‌افتی که در گذشته به اون می‌رفتی . معلمت قطعه‌ی پیچیده‌ای رو نشونت داد که باید هر طور شده یاد می‌گرفتی . یادت میاد که با خودت فکر کردی :‌« باشه ، خانم عزیز ! » اما بعد معلمت موسیقی رو آهسته‌تر برات نواخت تا تو بتونی ببینی که حرکت دست‌ها اون‌قدرها هم که تو فکر می‌کردی دشوار نیست .

و هنوز نیم ساعت نگذشته بود که تو کاملا حرفه‌ای شده بودی .

می‌دونی همین برخورد می‌تونه برای ترک رابطه‌ای آسیب‌بخش یا شغلی زیان‌بار که در ابتدار دشوار می‌نماید ، موثر واقع بشه . در نگاه اول به نظرت می‌رسه که کاری بس دشواره ، اما بعد وقتی خودت رو آروم می‌کنی ، همون چیزی رو می‌بینی که بودایی‌ها می‌بینند : سفر ۱۰۰۰ کیلومتری با برداشتن یک گام آغاز می‌شه !!

درست مثل فیلم‌های سینمایی که در اون آدم‌هایی مثل کلینت ایست‌وود یا سیلوستر استالون و سیگورنی می‌دونند چگونه وقتی حتا آینده تاریک و یاس‌آور به نظر می‌رسه ، آرام و خون‌سرد باقی بمونند . هرچند اغلب به این جور افراد « قهرمان‌های اکشن » گفته می‌شه ، اما تو می‌دونی که قدرت واقعی اون‌ها از این جا میاد که « قهرمان آرام موندن »‌ هستند ، استادان هنر حفظ آرامش درون ، حضور داشتن به شکلی کامل و ژرف .

بودایی‌ها به این حالت می‌گن « هشیاری » .

هر چند از بسیاری جهات شبیه « ‌ناهشیاری » است . زیرا به معنای ورود به « حالت بی‌ذهنی » یا « ذهن خالی »‌ است . خالی از نگرانی‌ها و ترس‌ها و ناامنی‌ها . حالتی که می‌شه از راه مراقبه‌ی منظم به اون دست یافت .

Advertisements

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: