نگاشته شده توسط: مهروش داداشیان ساروی | ژوئن 24, 2003

جشن‌های ایران باستان – 1

جشن‌های شش‌گانه

جشن‌های شش‌گانه، جشن‌های آفرینش هستی‌اند و گاهان‌بار (یا گاهنبار یا گهنبار) نام دارند. گهنبارها كه روزهای آفرینش آفریده‌های گوناگونند، بر خلاف شش روز آفرینش در تورات و قرآن، پی‌درپی نیستند.

مدت هر جشن پنج روز و مدت آخرین گهنبار ده روز است.

1) پانزدهم اردیبهشت، روز خلقت آسمان

2) پانزدهم تیر، روز خلقت آب

3) سی‌ام شهریور، روز خلقت زمین

4) سی‌ام مهر، روز خلقت گیاه

5) بیستم دی، روز خلقت جانوران

6) آخرین روز كبیسه، جشن فروردین، روز خلقت انسان

جشن اشوزرتشت

این جشن از زمان ساسانیان تا کنون هر سال در روز ششم فروردین، زادروز زرتشت (فعلا فقط در یزد، تهران، كرمان، اصفهان، شیراز و اهواز ) برگزار می‌شود.

در این جشن، آیین خاصی كه جشن‌خوانی نام دارد، هم‌راه با دعا و نیایش اجرا می‌شود و در پایان جشن «لرگ» كه مخلوطی از هفت گونه میوه‌ی خشك (برگه‌ی زردآلو، برگه‌ی هلو، بادام، پسته، فندق، گردو و انجیر) است توزیع می‌کنند.

پیروان زرتشت در این روز لباس‌هایی به رنگ روشن می‌پوشند و به زیارتگاه‌ها و آتش‌كده‌ها می‌روند.

 

 

 

Advertisements

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: